خدايا! خوشا آنان که از زلال سرچشمه خشوع مي نوشند و درباران فروتني  نماز خاشعانه مي خوانند.

 خدايا! افق، درعين اين که آسماني است سر برزمين تواضع مي سايد.اما بدا به حال اين کم بهاي زميني، که سر بر آسمان تکبر مي گذارد.

 الهي! مغرورم برآنچه ازمن نيست. واين ابلهانه نيست؟

 خدايا! فغان و آه، از قلت توشه وبلندي راه دراز و دوري سفر و سختي  ورود.

 الهي! مسافر، بار خود سنگين نمي کند که مبادا از سفر بازماند اما اين بي بهاي سنگين بار هنوز نمي داند که مسافر است.

 خدايا!  بدا به حالم که جاذبه هاي پرجذبه دوستي، مرا به گمراهي مي کشاند ودافعه هاي پرطمطراق دشمني، مرا ازحق وعدل مي راند.

 خدايا! مرا به زنجير خود ببند که در زنجيره گناه گرفتارم.

 خدايا! اين بنده مسکين و حقير و سراپا تقصير را، از بازار زيانبار دنيا چشم بسته بران  وبه سرعت بگذران تا  در خانه خودت قرار وآرام گيرد.

 خدايا! فغان وآه و آه! که رضاي تو شاهين سنجش من نيست و بر کرسي قضاوت که مي نشينم همه را با يک ترازو وزن نمي کنم.

 الهي! تيرگي جهالت از دل سياه بختمم بزدا و انوار معرفتت برقلبم بتابان و روزنه اي به سوي حقيقت جانم بگشا.

 خدايا! به من بياموز که آوازم  فراتر از شنودم نرود.

 خدايا! جز تو به چه کسي پناه برم که از تشعشعات انوار يقين محرومم و از پرتو خورشيد معرفت بي نصيب.

 خدايا! جام بلورين دلم را بشکن که خودت گفته اي « اَنا في المنکسرة القلوب » آشيان من دردلهاي شکسته است.

 خدايا! زمان هم چنان بر مدار انتظار مي چرخد و بدا به حال من که در اين سير چرخش بي قرار به عادت مي چرخم.

                  ع.زرقاني